نامه سپاهی ملاکو به دارالخلافه

نامه سپاهی ملاکو به دارالخلافه

خلیفه !

فاتحه ی خویش را برای ابد

                                    رای بار هزار و یکم بخوان ، و بمیر

خلیفه !

                        جان کنیی سالها تکبر را

برای بار هزار و یکم ،

                        برای همیش

                                    ببال و بخند

خلیفه !

            حجله ی دوشیزه ترک و تازی را

برای بار هزار و یکم برای همیش

                                                بروی خویش ببند !

خلیفه !

گیسوی رقاصه های کاخت را

                        به زیر شعشعه ی شمع های کاغذیت

                                                برای بار هزار و یکم

                                                            تما شا کن

خلیفه !

خون سیاه اسیر هایی را

                        که جیره خواره یی خوان ترا نمی خواهند

برای بار هزار و یکم

                        بریز و بنوش

برای بار اخیر

دفتر ننگین خاطراتت را

-تاریخت را –

به خون پاک اسیران شرق تدوین کن

خلیفه !

بانگ بزن

برای بار هزار و یکم ،

                                                نمازی را

که با امامت ابلیس اقامه میداری

خدای که ازت عاصیان غارنشین

                                                بزور می گیرند

                                                            زوال یافته است

که از دیار ابومسلمان آتش خوار

سپاه مرگ ،

                                    عدالت بدوش آمده است

غریو لشکر درویش ها طنین زده است

صدای کوس هلاکو به گوش آمده است

خلیفه !

پای به پای قلندران خدای ،

زمین ، زهره و مه در خروش آمده است

بدان !

                        بدان !

                        که نه آتش نه برج و باره ی کاخ

ترا تحمل ازین بیشتر نیارد کرد

خلیفه !

خون خراسان به جوش آمده است

                                                                کابل – 13 سرطان 1365

کعبه و کوه

کعبه و کوه

کعبه و کوه و کوهمرد

                        از وطن عزیز غار

معدم خیریار را

                        گاه و پگاه می زدند

تشنه تر از گذشته ها

                        خلوتیان هم نفس

منزل دور دست را

                        یکدله راه میزدند

            بانگ درای غیبیان

            نیم سخن نیم زبان

            زمزمه کرد ، عشق را

            نیم عیان ، نیم نهان

                                    اقرا باسم ربک

                                    اقرا باسم ربک

رگ رگ مرد در تبی

                        از مرض آتش زمین

نبض حیات قبله را

                        خون بهار می سرشت

موی به موی آن عزیز        از نفس برید نو

سوره و گداز تازه یی

            برلب غار می سرشت

            لوحه ، جبین

            قلم ، زبان

                                                            نامه رسان لامکان

                                                            خواند به گوش کوهمرد

                                                            حرف معدر زمان 

                                                                                    اقرا باسم ربک

                                                                                    اقرا باسم ربک

                                                صخره به صخره این صدا

            پیکر کوهپایه را

                                                لرزه به تن نهاد تا

                                                                        ذهن نشین مرد شد

                                                حجره به حجره مرد را

                                                                        جلوه ی این هوای نو

                                                طی مقام کرد ، تا

                                                                        جای گزین درد شد

                                                غار گلو دران دران

                                                کوه کله پران پران

                                                کعبه اتن اتن کنان

                                                مطرب عرش نغمه خوان    

                                                            اقرا باسم ربک

                                                            اقرا باسم ربک

                                                دیو تو هم از زمین

                                                                        رخصت جاودان گرفت

                                                دامن کوته آستین

                                                                        از سر کعبه چیده شد

                                                پشت فلک خمیده شد

                                                                        ناف زمین دریده شد

                                                معجزه ی محمدی  

                                                                        آمد و بر گزیده شد

                                                دم بدم رسوم حق

                                                بانگ زدند حوریان

                                                رحمت رب کعبه را

                                                از در و بام آسمان

                                                                        اقرا باسم ربک

                                                                        اقرا باسم ربک

                                                                                    کابل – 20 جوزای 1365

مرد

مرد

بر لب رود شبانگاه تمام

ماه یک زمزمه ی تنهاییست

بر سر کوه سحرگاه مدام

آفتاب آیت تکرار شدن

در میان،

چشمه سرودیست گدازنده و تلخ

در میان،

                        سنگ دلیست،

                                    گفتنی دار و خموش

جنگل اما مردیست

پای تا سر شاعر

سر فراز و عاصی

جنگل اما...

                                                    کابل – 16 حمل 1365

شگوفه

شگوفه

شگوفه پاسخ شلاف های سرماییست

شگوفه تهنیت روزهای بارانیست

که شاخسار درختان قحط سالی هایش

                                    برای چلچه های غریب میخوانند

شگوفه آبله کوبیست دست های را

که از نیاش خورشید باز آمده اند                    من از بهار، چه گویم

من از خرابه ، چه آب و علف سر رشته کنم

که آنچه بود ترا بود و آنچه نیست ، مراست

                                                                    کابل – حمل 1365

بار

بار

اینکه بر دوش منش می بینی

سفرهی باسیی لبخندی نیست

نعش رویای معشوقه شهوت زدنست

که پس از لذت همخوا بگیی بستری را به عفو نت بکشد

بوسه ی سوخته نیست

که جگر های خجول چه ترسو

زیر تاریکیی پسکوچه شبی

                        روی آن می ریزند

                                    طرح یک خاطره را

دولت با کره گیهای جوانمرگانیست

که به گیسو نزدند گل نازی که نداشت

بوی دامان عمو زاده ی شان

یادگاریست ز مردان ی تلخ !

(گل ناموس بهش می گویند!)

انکه بر دوش منش می بینی

جرعه ی نیست که ترنا شده لب

                                    زیر پای عطشی خاک شود

اوقیانوس بلا دیده ی طوفانهاییست

                                    که لب ساحلش از مروارید

                                    آب درد دیده ی در می

بندد

اینکه بر دوش منش می بینی

گور خاموش و تهی ماندهی ایامی

سینه ی غلغله در غلغل صد ها قرن است

بار فرهنگ من است

این که بر درو شمنش می بینی

                                                             1364 خورشیدی

                                                            

درد

درد

درد من خاموشیست

درد من تنهایسست

درد ویران شدن دهکده خوب منست

درد آواره گی یی بته کن است

از سر گریه اگر نامش را ٬ از سر ناله اگر نامش را

باز گیری غم و سودای دل تنگ منست

همه آواز منست٬ همه آهنگ منست

گریه ام از سر سردابه ی ده می آید

ناله ام بوی شهادت میدهد

بوی کافور وفا                  بوی تنهایی و عشق

با من از حلقه ی میخانه میا

بامن از گرمی یی پیمانه مگو

اه ! شهنامه خوانی

آه ! سر چشمه ی خشکیده ی اطراف گران

آه ! آن همسفران !

                                                               کابل – ۲۷ جدی ۱۳۶۴