مرد

مرد

بر لب رود شبانگاه تمام

ماه یک زمزمه ی تنهاییست

بر سر کوه سحرگاه مدام

آفتاب آیت تکرار شدن

در میان،

چشمه سرودیست گدازنده و تلخ

در میان،

                        سنگ دلیست،

                                    گفتنی دار و خموش

جنگل اما مردیست

پای تا سر شاعر

سر فراز و عاصی

جنگل اما...

                                                    کابل – 16 حمل 1365

شگوفه

شگوفه

شگوفه پاسخ شلاف های سرماییست

شگوفه تهنیت روزهای بارانیست

که شاخسار درختان قحط سالی هایش

                                    برای چلچه های غریب میخوانند

شگوفه آبله کوبیست دست های را

که از نیاش خورشید باز آمده اند                    من از بهار، چه گویم

من از خرابه ، چه آب و علف سر رشته کنم

که آنچه بود ترا بود و آنچه نیست ، مراست

                                                                    کابل – حمل 1365

بار

بار

اینکه بر دوش منش می بینی

سفرهی باسیی لبخندی نیست

نعش رویای معشوقه شهوت زدنست

که پس از لذت همخوا بگیی بستری را به عفو نت بکشد

بوسه ی سوخته نیست

که جگر های خجول چه ترسو

زیر تاریکیی پسکوچه شبی

                        روی آن می ریزند

                                    طرح یک خاطره را

دولت با کره گیهای جوانمرگانیست

که به گیسو نزدند گل نازی که نداشت

بوی دامان عمو زاده ی شان

یادگاریست ز مردان ی تلخ !

(گل ناموس بهش می گویند!)

انکه بر دوش منش می بینی

جرعه ی نیست که ترنا شده لب

                                    زیر پای عطشی خاک شود

اوقیانوس بلا دیده ی طوفانهاییست

                                    که لب ساحلش از مروارید

                                    آب درد دیده ی در می

بندد

اینکه بر دوش منش می بینی

گور خاموش و تهی ماندهی ایامی

سینه ی غلغله در غلغل صد ها قرن است

بار فرهنگ من است

این که بر درو شمنش می بینی

                                                             1364 خورشیدی

                                                            

درد

درد

درد من خاموشیست

درد من تنهایسست

درد ویران شدن دهکده خوب منست

درد آواره گی یی بته کن است

از سر گریه اگر نامش را ٬ از سر ناله اگر نامش را

باز گیری غم و سودای دل تنگ منست

همه آواز منست٬ همه آهنگ منست

گریه ام از سر سردابه ی ده می آید

ناله ام بوی شهادت میدهد

بوی کافور وفا                  بوی تنهایی و عشق

با من از حلقه ی میخانه میا

بامن از گرمی یی پیمانه مگو

اه ! شهنامه خوانی

آه ! سر چشمه ی خشکیده ی اطراف گران

آه ! آن همسفران !

                                                               کابل – ۲۷ جدی ۱۳۶۴

بادها

بادها

بادها می آیند

بادها از سفر جنوب

                        بوی دامان ترا می آرند

بادها ٬ از سر کوه ٬                                   وقتی هیزم میکنی

بادها ٬ از دل دشت٬

                                    وقتی چادر میزنی

بادها از لب رود ٬

                                    وقتی مرجان می چینی

بادها از برو دوش جنگل ٬

                                    وقتی آهنگ جدایی میخوانی

                        بوی ترا می آرند

                                    عطر گیسوی ترا می آرند

                                    باد ها بوی مسافر می دهند

تو و چشمان خودت !

وقتی از دور و بر خیمه ی تان

                                    بادها میگذرد

باز کن چو دی و بنشین سر ره

            هرچه میخواست دلت زمزمه کن

بگذار ٬

باد ها

دامن از نسترنی های تو لبریز آیند

من و این دهکده این خانه ی باد

                                    خانه بوی تو و جلوه ی تو

من و این شرشره پوسیده

که زمانی تو در آن

                                    است بابایت را

                                                            یال ودم

میشستی

روز گاریست به هم ساخته ایم

دیگر از زوزه ی گرگان سیه مست خوشم می آید

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

خاصه وقتی که بلوط٬

                                                پدرم میخواند!

خاصه وقتی که چنار ٬

مادرم میداند ٬

من نمی میرم و این ٬

تازه ٬ آهنگ در و دیواریست

                                                که به همراهی شان

                                    شام را بام اقامه میکنم !

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

من دگر دیوارم

من دگر خرمن جای !

من دگر دهکده ام ٬ سنگم  !

                                    سنگ !

گیرم این عاریه پیراهن را

بادهایی که ز تو

مژده داران من اند

پوده سازند و ز کار اندازند

جای هیچ آهی نیست

جای هیچ اشکی نیست

من دگر رودم ٬ رود

از همانی که به خیزابی خویش

یکسرش در سر سردابه ی ده

وسر دیگر آن

به تو می انجامد

من دیگر حوضچه ی دهکده ام

                                    که غمش دوری مرغابی هاست

و خزان برگ درختانی را

در دهانش کرده

بادها می آیند

بادها

بوی گلهای شبو می آرند

بوی دامان مسافر ها را

ارغوان گل بدهد ٬ یا ندهد

ناز بو برگ کند یا نکند

گر خدا خواست که دهدار شوی

من به تنهایی خویش

همه ی خار وخس دهکده را

                                    میشگفم

بر لب هرچه که جوی است و

جر است و چشمه

پای کوبان دوبیتی میخوانم

بادها می آیند

بادها از سفر سبز جنوب

بوی دامان ترا می آرند

بوی گلهای شبو

بوی دامان مسافر ها را

                                                            کابل – ۹ جدی ۱۳۶۴

بادها

بادها

بادها می آیند

بادها از سفر جنوب

                        بوی دامان ترا می آرند

بادها ٬ از سر کوه ٬                                   وقتی هیزم میکنی

بادها ٬ از دل دشت٬

                                    وقتی چادر میزنی

بادها از لب رود ٬

                                    وقتی مرجان می چینی

بادها از برو دوش جنگل ٬

                                    وقتی آهنگ جدایی میخوانی

                        بوی ترا می آرند

                                    عطر گیسوی ترا می آرند

                                    باد ها بوی مسافر می دهند

تو و چشمان خودت !

وقتی از دور و بر خیمه ی تان

                                    بادها میگذرد

باز کن چو دی و بنشین سر ره

            هرچه میخواست دلت زمزمه کن

بگذار ٬

باد ها

دامن از نسترنی های تو لبریز آیند

من و این دهکده این خانه ی باد

                                    خانه بوی تو و جلوه ی تو

من و این شرشره پوسیده

که زمانی تو در آن

                                    است بابایت را

                                                            یال ودم

میشستی

روز گاریست به هم ساخته ایم

دیگر از زوزه ی گرگان سیه مست خوشم می آید

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

خاصه وقتی که بلوط٬

                                                پدرم میخواند!

خاصه وقتی که چنار ٬

مادرم میداند ٬

من نمی میرم و این ٬

تازه ٬ آهنگ در و دیواریست

                                                که به همراهی شان

                                    شام را بام اقامه میکنم !

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

من دگر دیوارم

من دگر خرمن جای !

من دگر دهکده ام ٬ سنگم  !

                                    سنگ !

گیرم این عاریه پیراهن را

بادهایی که ز تو

مژده داران من اند

پوده سازند و ز کار اندازند

جای هیچ آهی نیست

جای هیچ اشکی نیست

من دگر رودم ٬ رود

از همانی که به خیزابی خویش

یکسرش در سر سردابه ی ده

وسر دیگر آن

به تو می انجامد

من دیگر حوضچه ی دهکده ام

                                    که غمش دوری مرغابی هاست

و خزان برگ درختانی را

در دهانش کرده

بادها می آیند

بادها

بوی گلهای شبو می آرند

بوی دامان مسافر ها را

ارغوان گل بدهد ٬ یا ندهد

ناز بو برگ کند یا نکند

گر خدا خواست که دهدار شوی

من به تنهایی خویش

همه ی خار وخس دهکده را

                                    میشگفم

بر لب هرچه که جوی است و

جر است و چشمه

پای کوبان دوبیتی میخوانم

بادها می آیند

بادها از سفر سبز جنوب

بوی دامان ترا می آرند

بوی گلهای شبو

بوی دامان مسافر ها را

                                                            کابل – ۹ جدی ۱۳۶۴