بادها

بادها

بادها می آیند

بادها از سفر جنوب

                        بوی دامان ترا می آرند

بادها ٬ از سر کوه ٬                                   وقتی هیزم میکنی

بادها ٬ از دل دشت٬

                                    وقتی چادر میزنی

بادها از لب رود ٬

                                    وقتی مرجان می چینی

بادها از برو دوش جنگل ٬

                                    وقتی آهنگ جدایی میخوانی

                        بوی ترا می آرند

                                    عطر گیسوی ترا می آرند

                                    باد ها بوی مسافر می دهند

تو و چشمان خودت !

وقتی از دور و بر خیمه ی تان

                                    بادها میگذرد

باز کن چو دی و بنشین سر ره

            هرچه میخواست دلت زمزمه کن

بگذار ٬

باد ها

دامن از نسترنی های تو لبریز آیند

من و این دهکده این خانه ی باد

                                    خانه بوی تو و جلوه ی تو

من و این شرشره پوسیده

که زمانی تو در آن

                                    است بابایت را

                                                            یال ودم

میشستی

روز گاریست به هم ساخته ایم

دیگر از زوزه ی گرگان سیه مست خوشم می آید

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

خاصه وقتی که بلوط٬

                                                پدرم میخواند!

خاصه وقتی که چنار ٬

مادرم میداند ٬

من نمی میرم و این ٬

تازه ٬ آهنگ در و دیواریست

                                                که به همراهی شان

                                    شام را بام اقامه میکنم !

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

من دگر دیوارم

من دگر خرمن جای !

من دگر دهکده ام ٬ سنگم  !

                                    سنگ !

گیرم این عاریه پیراهن را

بادهایی که ز تو

مژده داران من اند

پوده سازند و ز کار اندازند

جای هیچ آهی نیست

جای هیچ اشکی نیست

من دگر رودم ٬ رود

از همانی که به خیزابی خویش

یکسرش در سر سردابه ی ده

وسر دیگر آن

به تو می انجامد

من دیگر حوضچه ی دهکده ام

                                    که غمش دوری مرغابی هاست

و خزان برگ درختانی را

در دهانش کرده

بادها می آیند

بادها

بوی گلهای شبو می آرند

بوی دامان مسافر ها را

ارغوان گل بدهد ٬ یا ندهد

ناز بو برگ کند یا نکند

گر خدا خواست که دهدار شوی

من به تنهایی خویش

همه ی خار وخس دهکده را

                                    میشگفم

بر لب هرچه که جوی است و

جر است و چشمه

پای کوبان دوبیتی میخوانم

بادها می آیند

بادها از سفر سبز جنوب

بوی دامان ترا می آرند

بوی گلهای شبو

بوی دامان مسافر ها را

                                                            کابل – ۹ جدی ۱۳۶۴

بادها

بادها

بادها می آیند

بادها از سفر جنوب

                        بوی دامان ترا می آرند

بادها ٬ از سر کوه ٬                                   وقتی هیزم میکنی

بادها ٬ از دل دشت٬

                                    وقتی چادر میزنی

بادها از لب رود ٬

                                    وقتی مرجان می چینی

بادها از برو دوش جنگل ٬

                                    وقتی آهنگ جدایی میخوانی

                        بوی ترا می آرند

                                    عطر گیسوی ترا می آرند

                                    باد ها بوی مسافر می دهند

تو و چشمان خودت !

وقتی از دور و بر خیمه ی تان

                                    بادها میگذرد

باز کن چو دی و بنشین سر ره

            هرچه میخواست دلت زمزمه کن

بگذار ٬

باد ها

دامن از نسترنی های تو لبریز آیند

من و این دهکده این خانه ی باد

                                    خانه بوی تو و جلوه ی تو

من و این شرشره پوسیده

که زمانی تو در آن

                                    است بابایت را

                                                            یال ودم

میشستی

روز گاریست به هم ساخته ایم

دیگر از زوزه ی گرگان سیه مست خوشم می آید

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

خاصه وقتی که بلوط٬

                                                پدرم میخواند!

خاصه وقتی که چنار ٬

مادرم میداند ٬

من نمی میرم و این ٬

تازه ٬ آهنگ در و دیواریست

                                                که به همراهی شان

                                    شام را بام اقامه میکنم !

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

من دگر دیوارم

من دگر خرمن جای !

من دگر دهکده ام ٬ سنگم  !

                                    سنگ !

گیرم این عاریه پیراهن را

بادهایی که ز تو

مژده داران من اند

پوده سازند و ز کار اندازند

جای هیچ آهی نیست

جای هیچ اشکی نیست

من دگر رودم ٬ رود

از همانی که به خیزابی خویش

یکسرش در سر سردابه ی ده

وسر دیگر آن

به تو می انجامد

من دیگر حوضچه ی دهکده ام

                                    که غمش دوری مرغابی هاست

و خزان برگ درختانی را

در دهانش کرده

بادها می آیند

بادها

بوی گلهای شبو می آرند

بوی دامان مسافر ها را

ارغوان گل بدهد ٬ یا ندهد

ناز بو برگ کند یا نکند

گر خدا خواست که دهدار شوی

من به تنهایی خویش

همه ی خار وخس دهکده را

                                    میشگفم

بر لب هرچه که جوی است و

جر است و چشمه

پای کوبان دوبیتی میخوانم

بادها می آیند

بادها از سفر سبز جنوب

بوی دامان ترا می آرند

بوی گلهای شبو

بوی دامان مسافر ها را

                                                            کابل – ۹ جدی ۱۳۶۴

بادها

بادها می آیند

بادها از سفر جنوب

                        بوی دامان ترا می آرند

بادها ٬ از سر کوه ٬                                   وقتی هیزم میکنی

بادها ٬ از دل دشت٬

                                    وقتی چادر میزنی

بادها از لب رود ٬

                                    وقتی مرجان می چینی

بادها از برو دوش جنگل ٬

                                    وقتی آهنگ جدایی میخوانی

                        بوی ترا می آرند

                                    عطر گیسوی ترا می آرند

                                    باد ها بوی مسافر می دهند

تو و چشمان خودت !

وقتی از دور و بر خیمه ی تان

                                    بادها میگذرد

باز کن چو دی و بنشین سر ره

            هرچه میخواست دلت زمزمه کن

بگذار ٬

باد ها

دامن از نسترنی های تو لبریز آیند

من و این دهکده این خانه ی باد

                                    خانه بوی تو و جلوه ی تو

من و این شرشره پوسیده

که زمانی تو در آن

                                    است بابایت را

                                                            یال ودم

میشستی

روز گاریست به هم ساخته ایم

دیگر از زوزه ی گرگان سیه مست خوشم می آید

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

خاصه وقتی که بلوط٬

                                                پدرم میخواند!

خاصه وقتی که چنار ٬

مادرم میداند ٬

من نمی میرم و این ٬

تازه ٬ آهنگ در و دیواریست

                                                که به همراهی شان

                                    شام را بام اقامه میکنم !

دیگر آهنگ سفر نیست مرا

من دگر دیوارم

من دگر خرمن جای !

من دگر دهکده ام ٬ سنگم  !

                                    سنگ !

گیرم این عاریه پیراهن را

بادهایی که ز تو

مژده داران من اند

پوده سازند و ز کار اندازند

جای هیچ آهی نیست

جای هیچ اشکی نیست

من دگر رودم ٬ رود

از همانی که به خیزابی خویش

یکسرش در سر سردابه ی ده

وسر دیگر آن

به تو می انجامد

من دیگر حوضچه ی دهکده ام

                                    که غمش دوری مرغابی هاست

و خزان برگ درختانی را

در دهانش کرده

بادها می آیند

بادها

بوی گلهای شبو می آرند

بوی دامان مسافر ها را

ارغوان گل بدهد ٬ یا ندهد

ناز بو برگ کند یا نکند

گر خدا خواست که دهدار شوی

من به تنهایی خویش

همه ی خار وخس دهکده را

                                    میشگفم

بر لب هرچه که جوی است و

جر است و چشمه

پای کوبان دوبیتی میخوانم

بادها می آیند

بادها از سفر سبز جنوب

بوی دامان ترا می آرند

بوی گلهای شبو

بوی دامان مسافر ها را

                                                            کابل – ۹ جدی ۱۳۶۴

بهانه

بهانه

آن یار٬ آن درخت تنومند جنگلی

آنی که باد٬ نی

                        طوفان٬ نی

                                    سیل٬ نی

عشق بهار ٬ عشق شگفتن یه خاک برد

هنگام گل به سر زدن از تاج آفتاب

چندان بزرگ مرد گ که روز از عزای او

پاییز را بهانه گرفتم٬ گریستم

                                    آشفته٬

                                                نشکنند ٬

آن کهنه درد شام غریبان شهر را

آن را که سربلند تر از هرستاره ماند

آن را که پر بهار تر از هر درخت رفت

من عشق را بهانه گرفتم گریستم

                                                               ۱۳۶۴ خورشیدی